و من

فقط نگاه مي كنم

تعجب نكن كه چرا گريه نمي كنم

بي تو يك عمر فرصت باقيست

براي گريستن

اما براي تماشاي تو

همين لحظه ها باقيست

نويسنده:HANAN

ميان تاريكي

ترا صدا كردم

سكوت بود و نسيم

كه پرده را مي برد

در آسمان ملول

ستاره اي مي سوخت

ستاره اي مي رفت

ستاره اي مي درد

ترا صدا كردم                           ترا صدا كردم

تمام شب آنجا

ميان سينه من

كسي ز نوميدي نفس نفس مي زد

كسي به پا مي خواست

كسي تو را مي خواست

نويسنده:HANAN

فصلي مي سرايم به رنگ غروب

به ياد بغضهاي باراني ات

آسماني مي كشم به رنگ كبود

و به ياد قلب دريايي ات

ساحلي مي سازم به رنگ تنهايي

نويسنده:HANAN

چه تنها گريستم

تمام تنهايي خود را چه تنها گريستم

تمام ترديدها را

فاصله بين انصاف وترحم

چه ناتوان

با نفرت وتقلا پيموديم

مرا شكستند

بي رحمانه

به جرم سادگه به خاك ماليدند

روح من زخمي خاطرات است

من چه تنها.........

كسي دست مرا خواهد گرفت

من كه تمام تنهايي خود را تنها گريستم

نويسنده:HANAN

هنگام رفتن است

چشمانم را بستم و برگشتم

نمي خواستم رفتنت را ببينم

باور نمي كنم

هرگز...آري هرگز

كه روزي چنين مرا ترك كني

اما افسوس كه صداي قدم هايت

با تپش هاي قلب من يكي ست

پس همچنان

مي خوانمت

هر چند رفته اي

اما همچنان

مي سرايمت.......

نويسنده:HANAN

كه هميشه موندگاري

مي دونم رو پل تقدير

منو تنها نميزاري

اومدم از تو بخونم

كه شنيدني تريني

مثل واژه صداقت

ساده اما دلنشيني

اومدم تا يه ترانه

از نگاه تو بسازم

اومدم به يك اشاره

دل و دين و ببازم

نويسنده:HANAN

شادي من براي تو

دلت گرفت بگو خودم

گريه كنم براي تو

شوق سفر براي تو

درد سفر براي من

قصه طلايي مال تو

موندن و ساختن مال من

خاطره هاي خوش مال تو

تلخي و رفتن مال من

تموم دنيا رو مي دم

اما صورت ماهت مال من

خورشيد و مهتاب مال تو

شبهاي تاريك مال من

زندگي من مال تو

خستگي تو مال من

ترانه هاي من براي تو

هرچه كه دارم مال تو

نويسنده:HANAN

اما خودت نيستي كه ببيني

همش عذابه

مثل سرابه

وقتي مي خواهمت ديگر نيستي

نيستي كه ببيني

اشكام ديگه نمي تونن

نريزن،بمونن،نبارن

نويسنده:

HANAN

دلم هواي خزان كرده است

دلم هواي كوچ پرنده هاي غريب

و پابه پاي تمام نقوش بيزاري

دلم هواي پژمردن كرده است

چه بي تفاوتي تلخي

دلم هواي مردن كرده است

كجاست يار؟

كجاست ظلمت؟

كوچه؟

دلم هواي مردن كرده است

پس از مردن چه خواهم شد نمي دانم

نمي خواهم بدانم

كوزه گر از خاك اندامم چه خواهد ساخت

ولي بسيار مشتاقم

كه از خاك گلويم سوتكي سازد

گلويم سوتكي باشد

بدست كودكي گستاخ و بازيگوش

و او يكريز و پي در پي

دم گرم خودش را در گلويم سخت بفشارد

و فرياد گلويم

گوشها را به ستوه آرد

و خواب خفتگان

آشفته را آشفته تر سازد

و گيرد او

بدين ترتيب تاوان سكوت و انتقام

اختناق مرگبارم را

بخوان به نام عشق

اي بيكران نياز سپيد

اميد از شكوفه هاي سرخ لبان تو جاريست

مهتاب شبان برف آذين

پياله ي حيات من از نگاه تو لبريز مي شود

شب با نام تو رنگ مي بازد

شادي از چشمان تو مي تابد

پنجره ي شهر من به روي تو مي خندد

كوچه باغ من به ياد تو گل ميدهد

تنها به خاطر تو بر گونه هايم شبنم مي رويد

اي عشق

مهر تو،نور باران آفتاب است

مرا به خود فرا بخوان

مرا به خود رها مكن

چونان نيلوفري عاشق

در آغوشم من فشارمت

به خونم آغشته ات ميكنم

بي تو،

كوچه به كوچه ي چشمانم ابريست

اي كاش مي توانستم صداي پايت را بشنوم

كه از كوچه ي باراني چشمانم مي گذرد

بي تو

بگذار با شب بسوزم

شايد خاكسترم با طلوع روز بر نسيم،

 سلامي دوباره باشد

نه اينكه قلبم از كار بيفته

و تنم سرد شود

وبا خاك يكسان شوم

مي خواهم بميرم

نه اينكه هيچ صدايي به گوشم نرسد

و هيچ خورشيدي بر من نتابد

واز ديدن ستارگان كور باشم

مي خواهم به مرگي كاملا غير عادي بميرم

مرگي شبيه بخار شدن

روييدن دانه

غروب خورشيد

ابري شدن آسمان

مي خواهم نيست شوم

تا در دنياي ديگري ظاهر شوم

دنيايي كه هنوز آن را نناميده ام

دنيايي كه مزه ي آن را كاملا نچشيده ام

كه در آن همه چيز عادي باشد

جز وحشت از نيستي

جز درماندگي

((جز تنهايي))